ပြီးခဲ့သောရက်များအတွင်း    နိုင်ငံတကာနှစ်သစ်ကူးနေ့၊   ကရင် အမျိုးသားနှစ်သစ်ကူးနေ့၊ (၇၄)နှစ်မြောက် လွတ်လပ်ရေးနေ့များ နှင့်အတူ နှစ်ဦးချိန်ခါသမယကို ကောင်းသော မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ကြိုဆိုခဲ့ကြသည်။     နှစ်ဟောင်းတစ်ခုကုန်ဆုံး၍    နှစ်သစ်ဆီသို့ ဝင်ရောက်ချိန်တွင် မိမိတို့ဖြတ်သန်းကြရမည့် နှစ်သစ်တစ်လျှောက် အနှောင့်အယှက်၊   အခက်အခဲများ၊  ပင်ပန်းဆင်းရဲမှု၊   ကြမ်းတမ်း ခက်ထန်မှုများကို  မည်သူမျှမကြုံတွေ့လို။  ငြိမ်းအေးချမ်းသာမှု၊ သာယာဝပြောမှု၊ ချောမွေ့ဖြောင့်တန်းမှုတို့ကိုသာ လူတိုင်းကိုယ်စီ အလိုရှိကြသည်သာ ဖြစ်သည်။

အောင်စေသတည်း။ မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၃၀၉ ခုနှစ်၊ ပြာသိုလဆုတ်  ၉ ရက်  (အင်္ဂလိပ်သက္ကရာဇ်  ၁၉၄၈ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီ ၄ ရက်) တနင်္ဂနွေနေ့ကောင်းမြတ်သန့်စင်   မင်္ဂလာအပေါင်းနှင့် ပြည့်စုံ သောအခါ၌  ဤငါတို့မြန်မာနိုင်ငံသည်  လုံးဝလွတ်လပ်သော အချုပ်အခြာအာဏာပိုင် ပြည်ထောင်စုသမ္မတမြန်မာနိုင်ငံတော် ကြီးအဖြစ်သို့ရောက်ပြီဟူ၍ နိဒါန်းချီသော လွတ်လပ်ရေးကြေညာ စာတမ်းကို ထုတ်ပြန်ကျူးရင့်ကာ ၂၀ ရာစု၏ ခေတ်သစ်ကမ္ဘာ့ အသိုက်အဝန်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်မှာ ကာလအားဖြင့် ၇၄ နှစ် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

“အဲဒီတော့ လွတ်လပ်ရေး ရပင်ရသော်ငြားလည်း လွတ်လပ်ရေး ရဲ့ တာဝန်တွေကို ကျွန်တော်တို့က မထမ်းဆောင်ချင်ဘူးဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ရတဲ့ လွတ်လပ်ရေးဟာ ဒီကနေ့ရပြီး မနက်ဖြန်ခါ တခြား လက်ပြန်ပါသွားမှာပဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ သိစေချင်တယ်”ဟူသော စကားစုကို မြန်မာ့လွတ်လပ်ရေး ဗိသုကာကြီး ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းက ၁၉၄၇ ခုနှစ် ဇူလိုင် ၁၃ ရက်တွင် ပြောကြားခဲ့သည့် နောက်ဆုံးမိန့်ခွန်း တွင်  ပြောကြားခဲ့သည်။ ယင်းမိန့်ခွန်းပါ ပြောကြားချက်များအရ လွတ်လပ်ရေး၏  တာဝန်များသည်  တိုင်းပြည်ကို  ကာကွယ်ရန်နှင့် အခြားနိုင်ငံများနည်းတူ    ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအတွက်    ကြိုးပမ်း ထမ်းရွက်ရန်ဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာသုံးပြက္ခဒိန်အရ  ယနေ့သည်  ၂၀၂၂  ခုနှစ်သို့  ရောက်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။  ၂၀၂၁ ခုနှစ်သည်  ယမန်နေ့ အတိတ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။ တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်ဆုံးသည်နှင့်အမျှ အတိတ်သည်လည်း ဝေး၍ ဝေး၍ ကျန်ရစ်ခဲ့မည်သာဖြစ်သည်။ ပြက္ခဒိန်ဟူသည် တစ်ဆက် တစ်စပ်တည်းသော အချိန်ကို နှစ်၊ လ၊ ရက်များအဖြစ် ပိုင်းခြား အမှတ်အသားပြုခြင်းဖြစ်ပြီး လူသားတို့၏ လူရေးလူရာပြုဖွယ်ကိစ္စ အဝဝတို့အတွက် အသုံးချခြင်းဖြစ်ရာ နှစ်ဟောင်းကုန်ခြင်း၊ နှစ်သစ် စတင်ခြင်းတို့သည် ပြက္ခဒိန်၏ သဘောသာဖြစ်ပြီး အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ် ဟူသော ကာလသုံးပါး ယန္တရားကမူ  ထာဝရလည်ပတ် နေမည်ဖြစ်သည်။ 

၁၈၈၆ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ ၁ ရက်နေ့တွင် မြန်မာနိုင်ငံသည် နယ်ချဲ့ ဗြိတိသျှလက်အောက်သို့ တစ်နိုင်ငံလုံးကျ‌ရောက်သွားခဲ့ရပြီး အချုပ် အခြာအာဏာပိုင် လွတ်လပ်သောနိုင်ငံအဖြစ်ကို လက်လွတ်ဆုံးရှုံး ခဲ့ရသည်။ သူ့ကျွန်ဘဝသို့ ကျရောက်သွားရသော အပြောင်းအလဲသည် လွန်စွာလျင်မြန်လှသည့်အတွက်  မြန်မာပြည်သူတို့သည်  ဝေခွဲမရ တွေဝေမှုများဖြင့် အခိုက်အတန့် ငြိမ်သက်နေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ၁၈၈၆ ခုနှစ်၏ နှစ်လယ်ပိုင်းသို့ ရောက်လာသည့်အခါ အဖြစ်မှန်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း  သိမြင်သွားကြပြီဖြစ်သည့်အလျောက်   ဆန့်ကျင် တိုက်ခိုက်မှုများ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

လေးကေ့ကော်ဖြစ်စဉ်ကြောင့် တစ်ဖက်နိုင်ငံသို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင် နေကြရသည့် အပြစ်မဲ့ပြည်သူများ မိမိနိုင်ငံဘက်ရှိ မူလနေထိုင်ခဲ့ရာ နေရပ်များဆီသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လျက်ရှိပြီဖြစ်သည်။ လေးကော့ ကော်အပါအဝင်  ကရင်ပြည်နယ်ရှိ  ဒေသများတွင်  တစ်နိုင်ငံလုံး ပစ်ခတ်တိုက်ခိုက်မှုရပ်စဲရေး  သဘောတူစာချုပ်  (NCA)  ကြောင့် သေနတ်သံနှင့် ယမ်းခိုးယမ်းငွေ့တို့ ဆိတ်သုဉ်းပျောက်ကွယ်လျက် အေးချမ်းသာယာမှုများကို ဒေသခံပြည်သူတို့ လက်တွေ့ခံစားခဲ့ကြ ရသည်မှာ ကာလတစ်ရပ်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ရန်ကုန်မြို့အခြေစိုက် အနောက်နိုင်ငံများမှ သံရုံးအချို့က  ကရင် ပြည်နယ်တွင် ပေါ်ပေါက်နေသည့် ပစ်ခတ်တိုက်ခိုက်မှုဖြစ်စဉ်များ နှင့် ပတ်သက်၍ ပူးတွဲကြေညာချက်ထုတ်ပြန်ခဲ့ခြင်းနှင့် စပ်လျဉ်း၍ နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနက သက်ဆိုင်ရာသံရုံးများသို့ သံတမန်စာ ပေးပို့သတိပေးခြင်းနှင့်  ထုတ်ပြန်ကြေညာချက်ကို ကန့်ကွက်ခြင်း တို့ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ အဆိုပါသံရုံးများက    ပူးတွဲထုတ်ပြန်ခဲ့သည့် ကြေညာချက်ပါ စိစစ်အတည်ပြုနိုင်ခြင်းမရှိသော အချက်အလက်များ နှင့် စွပ်စွဲမှုများက သက်ဆိုင်ရာအိမ်ရှင်နိုင်ငံ၏  ပြည်တွင်းရေးကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရာရောက်ခြင်းကြောင့်  ယခုကဲ့သို့   သတိပေး ကန့်ကွက်ချက်ထွက်ပေါ်လာခြင်းပင်ဖြစ်သည်။