မြန်မာလူမျိုးတို့သည် ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်ကာ သူတထူးအား ယဉ်ကျေးစွာဆက်ဆံတတ်သည့် လူမျိုးများဖြစ်သည်။ မိမိတို့အိမ်သို့ ဧည့်လာလျှင် ကွမ်း၊ ဆေး၊ လက်ဖက်၊ အချိုအချဉ် အစုံအလင်နှင့် ဧည့်ခံလေ့ရှိသလိုပင် မိမိကအခြားတစ်ပါးသို့ ခရီးသွားလျှင်လည်း ကောင်းနိုးရာရာ လက်ဆောင်ပစ္စည်းများအား ယူဆောင်သွားလေ့ရှိသည်။ ရှေးမြန်မာဘုရင်များ လက်ထက်ကတည်းကပင် မိတ်ဖက်နိုင်ငံများနှင့် အပြန်အလှန်ကမ်းလှမ်းသည့် လက်ဆောင်များတွင် တန်ဖိုးကြီးမားမှုရှိသလို နိုင်ငံနှင့်လူမျိုး၏ဂုဏ်ရည်ကို ပြသနိုင်သည့် လက်ဆောင်များပေးလေ့ရှိသည်။

ကျွန်တော်တို့မြန်မာတချို့ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အစွန်းရောက်ခဲ့ကြပြီးပြီ။ ပညာနှင့် သဒ္ဓါနှစ်ဖက်တွင် ဘက်မညီခဲ့ကြ၊ ပညာအားနည်းတော့ သဒ္ဓါပိုခဲ့ကြသည်။ ယုံကြည်မှုအစွန်းရောက်ခဲ့ပြီး အမုန်းနှင့်အချစ်ကို မသဲကွဲ၊ ပုဂ္ဂိုလ်အစွဲလွန်တော့ အမှားကို အမှန်ထင်၊ အမှန်ကို အမှားမြင်၊ အပြစ်မမြင်အကောင်းထင်၍ လိုချင်ပြင်းပြလောဘ၊ ငါမှတစ်ပါး အခြားမရှိမာန၊ အယူမှားဒိဋ္ဌိများအောက်တွင် ဖိစီးမှုတသီတတန်းကြီးနှင့် အပျက်အစီးများအောက် ပြားပြားဝပ်ခဲ့ကြရသည်။