မြန်မာ့ဆယ့်နှစ်လရာသီတွင် ဒုတိယမြောက်လဖြစ်သော ကဆုန်လသည် နွေအပူရှိန် အမြင့်ဆုံးအချိန်ဖြစ်သကဲ့သို့ “ကဆုန်လက ရေစင်စင်၊ ညောင်ရေသွန်းမြဲပင်” ဟူသော ဆိုရိုးနှင့်အညီ ရေစင်အေးမြမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် လတစ်လဖြစ်ပါသည်။ ဤလသည် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တို့အတွက် အလွန်တရာ ထူးခြားမွန်မြတ်လှသည့် “ဗုဒ္ဓနေ့” ကျရောက်ရာလဖြစ်ပြီး သဘာဝတရား၏ အပူဒဏ်ကို ဘာသာရေးအသိ၊ ယဉ်ကျေးမှုသတိတို့ဖြင့် အနိုင်ယူကာ သစ်ပင်သစ်တောများ စိမ်းလန်းစိုပြည်စေရန် ဝိုင်းဝန်းပြုစုသည့် မြင့်မြတ်သော ရာသီအချိန်အခါလည်းဖြစ်ပါသည်။

မျက်မှောက်ခေတ် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံများတွင် နိုင်ငံတော်တည်ငြိမ်ရေးနှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအတွက် “စားနပ်ရိက္ခာဖူလုံမှု” (Food Security) သည် အခြေခံအကျဆုံး အုတ်မြစ်တစ်ခု ဖြစ်လာပါသည်။ မြန်မာနိုင်ငံကဲ့သို့ စိုက်ပျိုးမွေးမြူရေးကိုအခြေခံသည့် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံအတွက် မွေးမြူရေးကဏ္ဍသည် ပြည်သူတို့၏ အာဟာရလိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးရုံသာမက နိုင်ငံတော်၏ အသားတင်ကုန်ထုတ်လုပ်မှုတန်ဖိုး (GDP) ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည့် အဓိကမောင်းနှင်အားလည်းဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် နိုင်ငံတော်၏ စီးပွားရေးဦးတည်ချက်များနှင့်အညီ မွေးမြူရေးကဏ္ဍတွင် သိရှိထားသင့်သည့် ခေတ်မီနည်းလမ်းများနှင့် အလားအလာများကို စာရေးသူလေ့လာဖတ်မှတ်ထားသမျှ ဗဟုသုတအဖြစ် ပြန်လည်ဝေမျှလိုပါသည်။

မြန်မာနိုင်ငံသည် ၁၉၄၈ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ ၄ ရက်နေ့တွင် လွတ်လပ်ရေးရခဲ့သည်။ မြန်မာနိုင်ငံသည် သူ့ကျွန်ဘဝတွင် နှစ်ပေါင်း ၁၀၀ ခန့်နေရသဖြင့် ဗုဒ္ဓသာသနာတော် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ရေးသည်လည်း ညှိုးနွမ်းမှေးမှိန်ခဲ့ရသည်။ သာသနာ့ဦးသျှောင် ဆရာတော်ကြီးများနှင့် နိုင်ငံတော်အကြီးအကဲများသည် သာသနာတော်မြတ်ကြီး သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ရေး၊ စည်ပင်တိုးတက်ရေးကို အလေးအနက်ထား၍ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ခဲ့ကြသည်။ သို့ဖြစ်၍ လွတ်လပ်သော ပြည်ထောင်စုမြန်မာ နိုင်ငံတော်အစိုးရ၏ ပါလီမန်လွှတ်တော်ကြီးမှ သာသနာရေးနှင့်ပတ်သက်သည့် အက်ဥပဒေ ၃ ရပ်တို့ကို ပြဋ္ဌာန်းခဲ့သည်။