ဦးဖေမောင်တင်သည် မြန်မာတွင်သာမက ကမ္ဘာတွင်ပါ ကျော်ကြားသော ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ မြန်မာလူမျိုးများထဲမှ ပထမဆုံးသော အသက်အငယ်ဆုံးပါမောက္ခ ဖြစ်သည်။ ပါမောက္ခ ဖြစ်ချိန်တွင် ဆရာကြီး၏ အသက်မှာ ၂၄ နှစ်သာရှိသေးသည်။ ထို့ပြင် ပထမဆုံးသော မြန်မာလူမျိုး တက္ကသိုလ်ကျောင်းအုပ်ကြီးတစ်ဦးလည်းဖြစ်သည်။ ပါဠိပါမောက္ခအဖြစ် တာဝန် ထမ်းဆောင်လျက်ရှိနေစဉ်မှာပင် မြန်မာစာအထူးပြုဘာသာရပ်ကို စတင်တည်ထောင်ကာ မြန်မာစာပေပြန့်ပွားထွန်းကားရေးကို အဓိက ဦးစားပေးဆောင်ရွက်ခဲ့သူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

ကျွန်မရဲ့ တက္ကသိုလ်နည်းပြဆရာမဘဝကို ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် (၇၅)နှစ်ပြည့် စိန်ရတုနှင့်စပြီး ယခု ကျွန်မ ပါမောက္ခဘဝရောက်တဲ့အခါ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်၏ နှစ်(၁၀၀)ပြည့်နှင့် ရေစက် ဆုံရပါသည်။ ဟိုးလွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက အမိ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်သည် စိန်ပန်းနီနီ၊ ကံ့ကော်ရနံ့ သင်းပျံ့ထုံလျက် တင့်တယ်လှသကဲ့သို့ ယခုကာလတွင်လည်း ရဲရဲနီသော စိန်ပန်း ပင်လေးများက အလှဆင်လျက် ပန်းကံ့ကော်ရနံ့ကလည်း သင်းထုံလျက်ပင်။

တက္ကသိုလ်တို့မည်သည် သဘာဝပတ်ဝန်းကျင် လှပရန် လိုပါသလားဟု တွေးကြည့်လျှင် လိုအပ်ပါသည်ဟုမိပါမည်။ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်သည် အရှေ့တောင်အာရှတွင် ပညာဖြင့်ကျော်ကြားခဲ့ ပါသည်။ တက္ကသိုလ်၏ တည်နေရာအလှတရားဖြင့်လည်း ထင်ရှားခဲ့ပါသည်။ အလွန်လှပသော တက္ကသိုလ်အဖြစ် လက်ခံကြရပါသည်။ တက္ကသိုလ်မည်သည်မှာ အဆင့်မြင့်ပညာတို့ကို သင်ကြား ရာနေရာဒေသဖြစ်သည်။ ကလေးတန်းတွေလို အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ဆရာသင်သမျှကိုကုန်းအော်၍ နေရမည် မဟုတ်ပါ။ ဆရာပို့ချသမျှကို အာရုံစူးစိုက်မှုရှိရပါမည်။ ပို့ချမှုများကို ဦးနှောက်ကြည်ကြည်လင်လင်ဖြင့် လက်ခံနိုင်ရန် အသင့်ရှိနေရပါမည်။ အတန်းချိန်များ ကုန်ဆုံးလျှင်ငြိမ်းအေးသာယာသော သဘာဝဝန်းကျင်တွင် ခေါင်းအေးအေးဖြင့် သင်ပြီးသမျှ စဉ်းစားတွေးဆကြရပါမည်။ ဆန်းစစ်ဝေဖန်ကြရပါမည်။ အတွေးသစ်၊ အမြင်သစ်၊ ပညာသစ်များကို ရှာဖွေကြရပါမည်။

လမ်းထိပ် ကွင်းကျောင်းစာသင်တိုက်မှ အရုဏ်ဆွမ်းဘုဉ်းပေးရန် အချက်ပေး ကလတက်ခေါက်သံ နှင့်အတူ နိုးလာသည်။ ခေါင်းရင်းက အိပ်ခန်းပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အရှေ့အရပ်ဆီက တိမ်တိုက်ဖြူများသည် ပုစွန်ဆီသွေးရောင် ပက်ဖျန်းခြင်းခံထားရ၏။ “မင်္ဂလာပါနေမင်းကြီး”ဟု စိတ်ထဲက နှုတ်ခွန်းဆက်လိုက်ကာ ရေချိုးခန်းသွား၍ မျက်နှာသစ်လိုက်သည်။ မျက်နှာ သစ်ရင်း တစ်ကိုယ်လုံး ပိုလန်းသွားအောင် ရေပါချိုးပစ် လိုက်သည်။