မြတ်စွာဘုရားရှင်က “ န ပုပ္ပဂန္ဓာ ပဋိဝါတမေတိ၊ နစန္ဒနံ တဂရ မလ္လိကာ ဝါ၊ သတဉ္စဂန္ဓာ ပဋိဝါတမေတိ ၊ သတ္ထာဒိသာ သမ္ဗုရိသော ပဝါယတိ ”ဟု ဟောကြားတော်မူခဲ့ပါသည်။ အဓိပ္ပါယ်မှာ “ပန်းတို့၏ ရနံ့သည် လေညာသို့ မရောက်နိုင်။ စန္ဒကူး၊ တောင်ဇလပ်၊ စံပယ်၊ ကြက်ရုံး စသော ပန်းတို့၏ အမြစ်၊ အနှစ်နှင့် အပွင့်ဟူသော ရနံ့သည်လည်း လေညာအရပ်သို့ မပျံ့စေနိုင်။ သူတော်ကောင်းတို့၏ သီလတည်းဟူသော ရနံ့နှင့် ဂုဏ်သတင်းသည်သာ အရပ်မျက်နှာအားလုံးသို့ ပျံ့နှံ့မွှေးကြိုင်စေနိုင်သည်” ဟု ဖြစ်ပေသည်။

ပြီးခဲ့တဲ့ရက်က ဒဂုံမြို့သစ်တောင်ပိုင်း မူလတန်းကျောင်းမှာ ယူနီဆက်ဖ်ကလှူဒါန်းထားတဲ့ကျောင်းသုံးပစ္စည်းတွေကို မီးရှို့ပစ်ကြတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကြားမိပါတယ်။ ကလေးတွေ ကျောင်းမတက်ရဲအောင်၊ နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးနဲ့ အကြမ်းဖက်နေကြတာရဲ့ ပြယုဂ်တစ်ခုပါ။

“ဂျပန်လေယာဉ်ပျံတွေ ရန်ကုန်မြို့ကို ဗုံးကြဲပြီးနောက်ရက်မှာ ငါတို့မိသားစုတွေလည်း အမျိုးတွေရှိရာ လေးမျက်နှာမြို့ကို ပြေးရတယ်။ လမ်းမှာ လှေမှောက်လို့ ပစ္စည်းတွေ ပါသွားတယ်၊ ကျန်တဲ့ပစ္စည်းတွေကို ငါ မနှမြောပါဘူး။ စာအုပ်တွေပါသွားတာတော့ အတော်နှမြောတယ်ကွာ”

၁၉၀၄ ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာလတွင် သမဝါယမဌာန မေမြို့ (ပြင်ဦးလွင်) ကို စတင်ဖွင့်လှစ်ခဲ့ပြီး ၁၉၀၅ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ ၃ ရက်နေ့တွင် ပထမဦးဆုံး မြင်းမူမြို့နယ် လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေးချေးငွေ | ထုတ်ပေးသော ငွေစုငွေချေး သမဝါယမအသင်းကို သမဝါယမဌာနတွင် မှတ်ပုံတင်ပေးခဲ့ပြီး ထိုနှစ်မှစ၍ မြန်မာ့သမဝါယမလုပ်ငန်းများ အစပြုလာခဲ့သည်ဟု ဆိုရပါလိမ့်မည်။ အဆိုပါ မြင်းမူမြို့နယ် ငွေစုငွေချေးသမဝါယမအသင်းတွင် ဒေါ်စော၊ ဦးအံ့ဘွယ်၊ ဦးပု(ဂန္ဒီ)၊ ဦးပျော့၊ ဦးမူ၊ ဦးလာစံ စသည့် အဲဒီခေတ်က ထင်ရှားသည့် တောင်သူ လယ်သမားများ ပါဝင်ဖွဲ့စည်း ခဲ့ပါသည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်များသည် မြန်မာ့သမဝါယမကို အုတ်မြစ်ချခဲ့သူများဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။ သမဝါယမ လုပ်ငန်းများအနေဖြင့် အသင်းသားပြည်သူများ၏ စားဝတ်နေရေးအဆင်ပြေစေရေး၊ လူမှုစီးပွားမြင့်မားစေရေးနှင့် အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းများ ရရှိစေရေး အစဉ်တစိုက် ကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်ပြီး ခေတ်အဆက်ဆက် နိုင်ငံ့စီးပွားဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးကို တစ်ဖက် တစ်လမ်းမှ အထောက်အကူပြုခဲ့ရာ ယနေ့ဆိုလျှင် နှစ်ပေါင်း ၁၁၆ နှစ်တိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ပါသည်။